شکاف عمیق سلامت در انگلیس؛ نرخ مرگ‌ومیر زودهنگام در مناطق محروم بیش از ۲ برابر است

تحقیقات جدید «Health Foundation» با استفاده از داده‌های سرشماری سال ۲۰۲۱ میلادی، ابعاد نگران‌کننده‌ای از نابرابری‌های سلامت در انگلستان را فاش کرده است. این تحلیل نشان می‌دهد که ساکنان مناطق محروم، بیش از دو برابر همتایان خود در مناطق برخوردار، در معرض مرگ زودهنگام قرار دارند. در این پژوهش، مرگ‌ومیر زودهنگام به معنای فوت افراد پیش از رسیدن به ۷۵ سالگی تعریف شده و داده‌های مربوط به مرگ‌ومیر از مارس ۲۰۲۱ تا دسامبر ۲۰۲۳ مورد بررسی قرار گرفته است.

بر اساس یافته‌های این گزارش، نرخ مرگ‌ومیر زودهنگام در محروم‌ترین مناطق ۸۱۵ نفر در هر ۱۰۰ هزار نفر است، در حالی که این رقم در مناطق برخوردار به ۳۵۳ نفر در هر ۱۰۰ هزار نفر کاهش می‌یابد. این شکاف عمیق، هم در میان زنان و هم در میان مردان به یک اندازه مشهود است و نشان‌دهنده یک خطر ۲.۳ برابری برای ساکنان مناطق فقیرنشین نسبت به مناطق ثروتمند است.

این مطالعه علاوه بر مکان جغرافیایی، تأثیر مؤلفه‌های اجتماعی و اقتصادی را نیز ارزیابی کرده است. نتایج نشان می‌دهد زنانی که فاقد مدرک تحصیلی هستند، ۲.۵ برابر بیشتر از زنانی که تحصیلات دانشگاهی دارند، با خطر مرگ زودهنگام مواجه‌اند. در مورد مردان، وضعیت اشتغال تأثیر چشمگیری دارد؛ به‌طوری که نرخ مرگ‌ومیر در مردانی که بیکاری طولانی‌مدت را تجربه کرده یا هرگز مشغول به کار نبوده‌اند، ۳.۵ برابر بیشتر از افرادی است که در مشاغل مدیریتی یا حرفه‌ای مشغول به کار هستند.

از منظر جغرافیایی، نابرابری‌های سلامت در شمال شرقی، شمال غربی و یورکشایر بیشترین شدت را دارد و لندن از وضعیت بهتری برخوردار است. برای نمونه، در شمال غربی انگلستان، نرخ مرگ‌ومیر زنان بیکار یا دارای بیکاری طولانی‌مدت، ۷۲ درصد بیشتر از نرخ مشابه در لندن گزارش شده است.

در بخش دیگری از این پژوهش، تفاوت‌های قومیتی نیز بررسی شده است. مردان با اصالت کارائیبی و مردان سفیدپوست بریتانیایی بیشترین نرخ مرگ‌ومیر زودهنگام را دارند، در حالی که مردان چینی‌تبار پایین‌ترین نرخ را ثبت کرده‌اند. جابیر بات، مدیرعامل «Race Equality Foundation»، تأکید می‌کند که اگرچه برخی گروه‌های قومی نرخ پایین‌تری از مرگ‌ومیر را نشان می‌دهند، اما نباید از تأثیر عواملی مانند فقر، مهاجرت، مسکن و تبعیض غافل شد.

فریا تریسی، تحلیلگر ارشد «Health Foundation»، با اشاره به اینکه این داده‌ها ماهیت عمیق نابرابری‌ها را عریان کرده است، گفت که محل زندگی و شرایط بدو تولد نباید تعیین‌کننده طول عمر افراد باشد. وی خواستار رویکردی بین‌دولتی برای بهبود شرایط اقتصادی، آموزشی و شغلی به عنوان سنگ‌بنای سلامت عمومی شد. بدون اقدامات پایدار، این نابرابری‌ها همچنان به کوتاه شدن عمر بسیاری از شهروندان منجر خواهد شد.