آیا کاهش مصرف پروتئین روند پیری را کند می‌کند؟ نتایج بررسی بیش از ۳۵۰ پژوهش علمی
نتایج بررسی بیش از ۳۵۰ مطالعه علمی نشان می‌دهد که کاهش مصرف پروتئین ممکن است به کند شدن روند پیری و بهبود سلامت متابولیک کمک کند. در حالی که پروتئین برای رشد عضلات در افراد فعال ضروری است، محققان هشدار می‌دهند که بسیاری از بزرگسالان کم‌تحرک بیش از نیاز واقعی خود پروتئین مصرف می‌کنند که می‌تواند پیامدهای منفی برای سلامت داشته باشد.
پروتئین امروزه همه‌جا حضور دارد؛ از غلات صبحانه و قهوه گرفته تا آب‌های بسته‌بندی‌شده، تولیدکنندگان در حال افزودن پروتئین به طیف گسترده‌ای از محصولات روزمره هستند. با این حال، در حالی که مصرف‌کنندگان به خوردن پروتئین بیشتر تشویق می‌شوند، یک بررسی علمی گسترده نشان می‌دهد که کاهش مصرف پروتئین می‌تواند فواید غیرمنتظره‌ای برای سلامت و طول عمر داشته باشد. محققان پس از بررسی بیش از ۳۵۰ مقاله علمی دریافتند که کاهش مصرف پروتئین می‌تواند به کند شدن روند پیری بیولوژیک، بهبود متابولیسم و تحت شرایطی افزایش طول عمر کمک کند.
یافته‌های این پژوهش که در نشریه Cell Press Blue منتشر شده، پرسش مهمی را درباره اشتیاق روزافزون به رژیم‌های غذایی با پروتئین بالا مطرح می‌کند. دادلی لامینگ، نویسنده اصلی این مقاله از دانشگاه ویسکانسین-مدیسون، می‌گوید: «بدیهی است که پروتئین برای رشد عضلات و واکنش ورزشی افراد فعال مزایایی دارد، اما چون اکثر مردم نسبتاً کم‌تحرک هستند، احتمالا بیش از نیاز واقعی خود پروتئین مصرف می‌کنند که می‌تواند پیامدهای منفی برای سلامت داشته باشد.»
مدت‌هاست که دانشمندان می‌دانند کاهش کالری دریافتی می‌تواند طول عمر را در بسیاری از موجودات افزایش دهد، اما پایبندی طولانی‌مدت به این رژیم دشوار است. رویکرد جایگزین، کاهش مصرف پروتئین بدون لزوماً کاهش کالری است. آزمایش‌ها روی مگس‌ها و جوندگان نشان داده است که محدود کردن پروتئین، حتی بدون تغییر در کالری کل، می‌تواند عمر را افزایش دهد. در انسان نیز، کارآزمایی‌های بالینی نشان داده‌اند که کاهش پروتئین می‌تواند به کاهش وزن، چربی بدن و بهبود قند خون ناشتا کمک کند.
یکی از یافته‌های جالب این پژوهش، هورمونی به نام FGF21 است که با محدود شدن پروتئین افزایش می‌یابد. این هورمون به بدن کمک می‌کند تا با تغییرات در دسترس بودن مواد مغذی سازگار شود و با تنظیم قند خون و کاهش التهاب، نقش مهمی در متابولیسم ایفا می‌کند. مطالعات روی موش‌ها نشان داده است که سطح بالاتر این هورمون با طول عمر بیشتر مرتبط است.
با این حال، نیازهای افراد متفاوت است. زنان باردار، برخی سالمندان و افرادی که به‌طور منظم ورزش می‌کنند، به پروتئین بیشتری برای ترمیم بافت و حفظ توده عضلانی نیاز دارند. لامینگ تأکید می‌کند که توصیه‌های غذایی باید شخصی‌سازی شوند و نباید برای همه یکسان باشند. در نهایت، این پژوهش نشان می‌دهد که تصور «هرچه بیشتر، بهتر» در مورد پروتئین لزوماً درست نیست و برای بسیاری از افراد کم‌تحرک، مصرف کمتر می‌تواند فواید سلامتی نادیده‌گرفته‌شده‌ای به همراه داشته باشد.
گزارش فارسی این خبر با کمک هوش مصنوعی و فقط بر اساس اطلاعات منتشرشده در منبع تهیه شده است.
دیدگاه‌ها
دیدگاه شما پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. گفت‌وگوی فارسی و انگلیسی این خبر جداست.