نقش کلیدی پروتئین Miro1 در دیابت نوع ۲ و مقاوم‌سازی عضلات در برابر انسولین

گروهی از محققان در تحقیقات جدید خود پروتئینی را شناسایی کرده‌اند که به نظر می‌رسد نقش مهمی در کاهش توانایی بدن برای پاسخ‌دهی به انسولین ایفا می‌کند. این پروتئین که با نام Miro1 شناخته می‌شود، در سطوح بالاتری در عضلات اسکلتی افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ یافت شده است. یافته‌های اخیر که در نشریه Nature Communications منتشر شده، می‌تواند دریچه‌ای تازه برای توسعه درمان‌های نوین به‌منظور کنترل بهتر قند خون بگشاید. Miro1 یا همان Mitochondrial Rho GTPase1، پروتئینی است که در غشای خارجی میتوکندری‌ها قرار دارد و به نظر می‌رسد تجمع بیش از حد آن، فرآیند تولید انرژی و پاسخ‌دهی عضلات به انسولین را مختل می‌کند. در آزمایش‌های پیش‌بالینی، محققان دریافتند که با حذف این پروتئین، حساسیت عضلات به انسولین مجدداً بازیابی می‌شود که این موضوع نقش مستقیم آن در ایجاد مقاومت انسولینی را تایید می‌کند. نکته حائز اهمیت این پژوهش، بررسی تاثیر فعالیت بدنی بر سطح این پروتئین است. در یک کارآزمایی تصادفی کنترل‌شده بر روی افراد دارای اضافه وزن و مبتلا به دیابت نوع ۲، مشخص شد شرکت‌کنندگانی که در برنامه تمرینات هوازی شرکت کرده‌اند، کاهش قابل‌توجهی در سطح پروتئین Miro1 عضلات خود تجربه کرده‌اند. این کاهش سطح با بهبود حساسیت به انسولین و افزایش ظرفیت عضلات برای تولید انرژی همراه بوده است. دکتر جان پی. کیروان، نویسنده ارشد این مطالعه و مدیر اجرایی مرکز دیابت OU Health Harold Hamm، اظهار داشت که این کشف، قطعه گمشده‌ای از پازل پیچیده مقاومت به انسولین در عضلات است و توضیح می‌دهد که چرا ورزش برای مدیریت این بیماری تا این حد موثر عمل می‌کند. با این حال، محققان تاکید دارند که اگرچه نتایج اولیه بسیار امیدبخش است، اما هنوز باید بررسی شود که آیا هدف قرار دادن مستقیم Miro1 می‌تواند به عنوان یک درمان ایمن و موثر برای انسان‌ها مورد استفاده قرار گیرد یا خیر. این تیم تحقیقاتی قصد دارد در آینده با ترکیب آزمایش‌های آزمایشگاهی و مطالعات بالینی، راهکارهای جدیدی برای پیشگیری و درمان دیابت بر پایه یافته‌های اخیر توسعه دهد.