چرا اینترنت ماهواره‌ای Starlink از اینترنت کابلی سنتی مقاوم‌تر است؟
در حالی که اینترنت فیبر و کابلی ممکن است از نظر سرعت برتر باشند، Starlink مزیت ویژه‌ای در زمینه پایداری و تاب‌آوری شبکه دارد. استفاده از خوشه‌های ماهواره‌ای در مدار نزدیک زمین (LEO) باعث می‌شود که این سرویس در برابر خرابی‌های محلی زیرساخت، مقاوم‌تر از روش‌های سنتی عمل کند.
برخلاف اینترنت‌های کابلی که با قطع شدن یک کابل یا خرابی یک سرور محلی برای ساعت‌ها از دسترس خارج می‌شوند، شبکه Starlink بر پایه خوشه‌های هزارتایی ماهواره‌های کوچک در مدار نزدیک زمین (LEO) بنا شده است. تا اکتبر ۲۰۲۶، بیش از ۱۱ هزار ماهواره فعال در مدار وجود دارد که در ارتفاع ۳۳۰ تا ۵۰۰ کیلومتری در حال چرخش هستند. این ساختار باعث می‌شود که در صورت نقص فنی یکی از ماهواره‌ها، ماهواره دیگری در همان خوشه جای آن را بگیرد.
این ویژگی باعث می‌شود که اینترنت Starlink از نظر پایداری نسبت به زیرساخت‌های متمرکز زمینی، برتری داشته باشد. SpaceX قصد دارد با گسترش تعداد ماهواره‌های نسل سوم خود تا ۱۰۰ هزار دستگاه، این قابلیت را بیش از پیش تقویت کند. البته این سرویس نیز معایبی دارد؛ از جمله وقفه‌های بسیار کوتاه هنگام جابه‌جایی سیگنال بین ماهواره‌ها که ممکن است برای گیمرهای آنلاین در بازی‌های تیراندازی رقابتی آزاردهنده باشد. با این حال، برای کاربرانی که در مناطق دورافتاده زندگی می‌کنند یا به دنبال شبکه اینترنت با قابلیت اطمینان بالا هستند، این ویژگی «تاب‌آوری»، مهم‌ترین برگ برنده Starlink محسوب می‌شود.
گزارش فارسی این خبر با کمک هوش مصنوعی و فقط بر اساس اطلاعات منتشرشده در منبع تهیه شده است.