نگاهی به رویکرد اقتصادی دولت کارگر؛ آیا رشد اقتصادی تنها راه چاره است؟

سرمقاله جدید گاردین به بررسی چالشهای تمرکز بیش از حد دولت کارگر بریتانیا بر روی رشد اقتصادی میپردازد. اقتصاددانان در این مقاله استدلال میکنند که بهبود سطح زندگی نیازمند تمرکز بر اقتصاد پایهای و بازگرداندن کنترل عمومی بر زیرساختها است.
در سالهای اخیر و با تغییر سریع نخستوزیران در بریتانیا، جستوجو برای دستیابی به رشد اقتصادی به دغدغهای فراگیر برای طبقه سیاسی این کشور تبدیل شده است. در آستانه انتخابات عمومی سال ۲۰۲۴، سر کییر استارمر اعلام کرد که با توجه به محدودیتهای مالی دولت جدید، رشد اقتصادی باید به دغدغه اصلی حزب کارگر تبدیل شود. همچنین شعار رشد در هر کد پستی به عنوان یکی از اصول اولیه دولت معرفی شد.
با این حال، کارل ویلیامز و سوخدو جوهال، اقتصاددانان، در پادکست جدید گاردین استدلال میکنند که این پیوند سیاستی با مشکلات سیاسی همراه است. در یک محیط ژئوپلیتیک دگرگونشده، این فرض که میتوان سطح سابق رشد را بازگرداند، دستنیافتنی به نظر میرسد. تضاد میان مرکز پررونق منچستر و شهرهای تحتفشار مانند اولدهام و ویگان نشان میدهد که نرخهای رشد بهتر نمیتواند مشکلات ریشهدار گرانی و فقر را در مناطقی که هرگز به قطبهای تولید پیشرفته یا خدمات مالی تبدیل نخواهند شد، حل کند.
این گزارهها به این معنا نیست که سیاستهای برابریطلبانه باید کنار گذاشته شوند. پروفسور ویلیامز میپرسد که مناطق کمدرآمد چگونه کار میکنند و برای بهبود وضعیت آنها چه باید کرد. به گفته پروفسور جوهال، نیاز است بدانیم چه ملزوماتی برای برخورداری افراد از یک زندگی مدنی مناسب لازم است. رویکرد مالی بازتوزیعکنندهتر میتواند هزینههای افراد کمدرآمد را کاهش دهد و انتقال منابع به زیرساختهای حیاتی مانند حملونقل و شبکههای مراقبتی، زندگی روزمره را بهبود بخشد.
تصمیم برای بازگرداندن اتوبوسهای منچستر به کنترل عمومی و تعیین سقف برای کرایهها نشاندهنده وجود برنامهای مشترک در این زمینه است. با این حال، پیامهای متفاوتی در مورد استراتژی اقتصادی مبتنی بر مکان ارسال شده است. تمرکز بیشتر بر اقتصاد پایهای توصیفشده توسط این اقتصاددانان میتواند به این پروژه کمک کند تا جوامع محلی بتوانند شبکههای اقتصادی خود را بازسازی کنند.
گزارش فارسی این خبر با کمک هوش مصنوعی و فقط بر اساس اطلاعات منتشرشده در منبع تهیه شده است.