تمرکز بر فجایع ایمنی هوش مصنوعی، آسیب‌های روزمره آن را به حاشیه رانده است

سیاست‌های فعلی در حوزه فناوری معمولاً بر پایه جلوگیری از بدترین سناریوهای ممکن شکل می‌گیرند؛ مواردی همچون ممانعت چت‌بات‌ها از ترویج خودکشی یا محدودسازی دسترسی کودکان به مواد مخدر. با وجود اهمیت این حفاظ‌ها، شرکت‌های فناوری می‌توانند به راحتی از این استانداردهای حداقلی عبور کنند و در عین حال محصولاتی بسازند که کاربران را به تعاملات شبیه‌سازی‌شده وابسته کرده یا تفکر انتقادی آن‌ها را تضعیف نماید.

پژوهشگران تأکید می‌کنند که وابستگی نوجوانان به همراهان هوش مصنوعی و استفاده از چت‌بات‌ها برای نگارش تکالیف تحصیلی، پیامدهای پنهانی دارد که به مرور زمان فرهنگ و نحوه ارتباطات انسانی را فرسایش می‌دهد. با این حال، شرکت‌های بزرگ فناوری ترجیح می‌دهند با حمایت از قوانین محدود و سطحی، از نظارت‌های جدی‌تر بر روی الگوریتم‌های اعتیادآور و تعاملات عاطفی ساختگی فرار کنند.

این روند شباهت زیادی به مسیر طی‌شده در شبکه‌های اجتماعی دارد که سودآوری آن‌ها بر اساس بیشترین میزان ماندگاری کاربر شکل گرفته است. جامعه‌شناسان و کارشناسان سیاست‌گذاری خواستار سخت‌گیری‌های بیشتری از سوی نهادهای قانونی و آموزشی هستند تا شرکت‌های فناوری موظف به اثبات تأثیر مثبت محصولات خود بر یادگیری و سلامت روان کاربران شوند.