نگاهی به تاریخچه هوش مصنوعی؛ چگونه تصادف و بی‌نظمی راهی مدل‌های زبانی شد
پژوهشگران ام‌آی‌تی نشان می‌دهند که مدل‌های هوش مصنوعی مولد ریشه در ایده‌های مهندسان قرن بیستم دارند که معتقد بودند مقداری تصادف و irrationality برای تفکر ماشینی ضروری است. این رویکرد امروزه به پیدایش پدیده‌ای به نام توهم در مدل‌های زبانی منجر شده است.
بنجامین لینکوئیست، استادیار تاریخ و علوم کامپیوتر در ام‌آی‌تی، در پژوهش جدید خود نشان می‌دهد که مدل‌های هوش مصنوعی مولد ریشه در تفکرات مهندسان اواسط قرن بیستم دارد. این افراد بر این باور بودند که تزریق عامانه مقداری تصادف و بی‌نظمی به الگوریتم‌ها می‌تواند ماشین‌ها را در دستیابی به تفکر خلاقانه و انسانی یاری کند.
در دهه ۱۹۵۰ میلادی، برخی پیشگامان محاسبات کامپیوتری استدلال می‌کردند که ریاضیات می‌تواند به عنوان ابزاری برای زدودن نظم و ایجاد نتایج غیرمنتظره در هنر و تفکر به کار رود. این ایده به شکل‌گیری شبکه‌های عصبی مصنوعی انجامید که طراحان آن امیدوار بودند بتوانند خطاهای سازنده و پویایی ذهن انسان را مدل‌سازی کنند.
امروزه در حالی که شرکت‌های فناوری تلاش می‌کنند با از بین بردن پاسخ‌های غیرمنتظره، خطاهای مدل‌های هوش مصنوعی نظیر توهم (Hallucination) را کاهش دهند، این پژوهش هشدار می‌دهد که تلاش برای حذف کامل تصادف ممکن است هزینه‌های ناخواسته‌ای به همراه داشته باشد و میان خلاقیت و پیش‌بینی‌پذیری مدل‌ها همواره دادوستدی وجود دارد.
گزارش فارسی این خبر با کمک هوش مصنوعی و فقط بر اساس اطلاعات منتشرشده در منبع تهیه شده است.