بررسی ریمیک‌های Zelda: Ocarina of Time و WoW: Forever؛ چرا این‌بار متفاوت است؟

بازسازی بازی‌های قدیمی همیشه با تردیدهای زیادی همراه است؛ چرا که اغلب به عنوان تلاشی برای درآمدزایی سریع دیده می‌شوند. اما این هفته، دو پروژه متفاوت یعنی The Legend of Zelda: Ocarina of Time و World of Warcraft: Forever نشان دادند که بازسازی می‌تواند یک عمل خلاقانه باشد. توسعه‌دهندگان این دو عنوان، نه تنها به دنبال به‌روزرسانی فنی، بلکه به دنبال بازگرداندن روح طراحی بازی‌هایی بودند که در صنعت مدرن به دست فراموشی سپرده شده است.

ایجی آنوما، تهیه‌کننده سری Zelda، هدف نینتندو از ریمیک Ocarina of Time را آموزش نسل جدید توسعه‌دهندگانی عنوان کرد که روی Breath of the Wild کار کرده بودند و با ظرافت‌های طراحی کلاسیک نینتندو آشنایی کمتری داشتند. بازسازی این بازی فرصتی بود تا آن‌ها درک کنند که چطور مکانیک‌های بازی در نسخه اصلی با هم چفت شده‌اند. این نگاه آموزشی، ریمیک را از یک بازسازی صرف فراتر برده و به یک درسنامه زنده تبدیل کرده است.

در سوی دیگر، بلیزارد با WoW: Forever تلاش کرده تا نسخه‌ای به نام «کلاسیک پلاس» ارائه دهد. تیم سازنده با الهام از اشتیاق بازیکنان در رویداد Season of Discovery، این سوال را مطرح کردند که اگر طراحان اصلی در سال ۲۰۰۴ زمان بیشتری برای توسعه بازی داشتند، چه می‌ساختند؟ نتیجه، اثری است که علاوه بر وفاداری به ریشه‌ها، با ایده‌های جدید سعی در بازتعریف تجربه MMO دارد. این پروژه‌ها نشان می‌دهند که اگر ریمیک با هدف «ایجاد» و «درک» طراحی شود، می‌تواند به جای اینکه صرفاً جای خالی محصولات جدید را پر کند، به یک اثر هنری ارزشمند تبدیل شود.