افزایش اختلالات خوردن؛ آیا داروهای لاغری GLP-1 اوضاع را بدتر می‌کنند؟
آمارها نشان می‌دهد که ابتلا به اختلالات خوردن در سطح جهان طی دهه‌های گذشته رشد چشمگیری داشته است. روان‌شناسان بالینی نگران‌اند که محبوبیت فزاینده داروهای کاهش وزن GLP-1 بتواند محرک جدیدی برای تشدید این اختلالات باشد.
داروهای کاهش وزن GLP-1 یکی از بزرگ‌ترین پیشرفت‌های زیست‌فناوری در دهه گذشته محسوب می‌شوند، اما برای برخی روان‌شناسان بالینی آن‌ها نشانه‌ای از یک پدیده خطرناک‌تر یعنی محرک احتمالی اختلالات خوردن هستند. گزارش جدیدی نشان می‌دهد که شیوع جهانی بی‌اشتهایی عصبی و پرخوری عصبی بین سال‌های ۱۹۹۰ تا ۲۰۲۳ حدود ۷۱ درصد جهش داشته است و تا سال ۲۰۲۳ میلادی حدود ۱۸.۱ میلیون نفر با یکی از این دو اختلال زندگی می‌کرده‌اند.
این آمار زمانی نگران‌کننده‌تر می‌شود که سایر اختلالات خوردن را نیز در نظر بگیریم. متخصصان این حوزه هم‌اکنون شاهد تشدید این مشکل توسط داروهای لاغری GLP-1 هستند. اختلالات خوردن شرایط سلامت روانی هستند که در آن رفتارهای غذایی افراد بر سلامت آن‌ها تأثیر می‌گذارد و مواردی چون بی‌اشتهایی عصبی و پرخوری عصبی را شامل می‌شود.
عواملی مانند ژنتیک، استرس، فشار اجتماعی برای لاغر بودن و شبکه‌های اجتماعی می‌توانند نقش محرک را در این زمینه ایفا کنند. شبکه‌های اجتماعی با نمایش تصاویر دستکاری‌شده و الگوریتم‌هایی که محتوای سمی مرتبط با رژیم‌های غذایی را ترویج می‌کنند، این وضعیت را وخیم‌تر می‌سازند. متخصصان ابراز نگرانی می‌کنند که سوءمصرف داروهای GLP-1 می‌تواند باعث کاهش وزن شدیدتر و سریع‌تر در افراد مبتلا به بی‌اشتهایی عصبی شود و بیماران را در مراحل پیشرفته‌تری از بیماری قرار دهد که بازگشت از آن‌ها دشوار است.
گزارش فارسی این خبر با کمک هوش مصنوعی و فقط بر اساس اطلاعات منتشرشده در منبع تهیه شده است.