آیا نخبگان هوش مصنوعی هوش را مانند طلا انبار خواهند کرد؟

اگر نگاه ما به هوش مصنوعی صرفاً معطوف به از دست رفتن مشاغل باشد، حجم عظیم هوشی را که انسان‌ها قادر به استفاده از آن خواهند بود نادیده گرفته‌ایم. این استدلال ونکاتش راو، مهندس و وبلاگ‌نویس حوزه فناوری، در مقاله‌ای است که در آن ترس از هوش مصنوعی را با مرکانتیلیزم مقایسه می‌کند؛ دکترین اقتصادی پیش از سرمایه‌داری که در آن ثروت محدود تلقی می‌شد.

مرکانتیلیست‌ها ثروت را محدود می‌دانستند و انسان‌های عادی را تنها به عنوان نیروی کار به حساب می‌آورდნენ. امروز نیز برخی از نخبگان با هوش مصنوعی چنین برخورد می‌کنند و آن را منبعی کمیاب و خطرناک می‌دانند که باید توسط متخصصان مدیریت شود و در اختیار رقبا قرار نگیرد. با این حال، راو استدلال می‌کند که هوش مصنوعی می‌تواند به روشی مشابه سرمایه‌داری اولیه عملزمانی که مردم داوطلبانه کار بیشتری می‌کردند تا کالاهای جدید بخرند.

به گفته راو، هوش مصنوعی ممکن است باعث شود افراد بیشتر فکر کنند، نه کمتر، زیرا پروژه‌های دشوار و پرهزینه را امکان‌پذیر می‌سازد. تمرکز سیاسی باید بر دسترسی عادلانه به هوش مصنوعی باشد تا حفاظت از مشاغل سنتی. عامل‌های خودمختار هوش مصنوعی نیز می‌توانند پروژه‌های خود را دنبال کنند و تقاضای جدیدی برای هوش ایجاد نمایند.