کشف مولکولی جدید برای احیای عضلات؛ «Super HGF» کلید مقابله با تحلیل ماهیچه‌ها در پیری
دانشمندان با کشف ترکیبی که پروتئین ترمیم‌کننده عضلات را به نسخه‌ای قدرتمندتر به نام «Super HGF» تبدیل می‌کند، دریچه‌ای نو به سوی درمان تحلیل عضلانی در دوران پیری گشودند. این مولکول که در آزمایش‌های اولیه روی موش‌ها عملکرد موفقی داشته، می‌تواند با محافظت از پروتئین‌های ترمیم‌کننده، توانایی بازسازی بافت‌های ماهیچه‌ای را دوبرابر کند.
تحلیل رفتن عضلات و کاهش قدرت بدنی یکی از جنبه‌های اجتناب‌ناپذیر افزایش سن است که استقلال و تحرک افراد را در سال‌های پایانی زندگی به چالش می‌کشد. اکنون محققان دانشگاه کیوشو در ژاپن به یافته‌ای دست یافته‌اند که می‌تواند این روند را تغییر دهد. آن‌ها مولکولی را شناسایی کرده‌اند که یک پروتئین طبیعی ترمیم‌کننده عضلات را به نسخه‌ای ارتقایافته و قدرتمندتر به نام «Super HGF» تبدیل می‌کند.
عضلات بدن ما برای ترمیم خود به پروتئینی به نام «فاکتور رشد هپاتوسیت» (HGF) متکی هستند. این پروتئین با اتصال به گیرنده‌هایی به نام c-met روی سطح سلول‌های بنیادی عضلانی (سلول‌های ماهواره‌ای)، آن‌ها را برای تکثیر و ترمیم بافت‌های آسیب‌دیده فعال می‌کند. با افزایش سن، این پروتئین دچار یک تغییر شیمیایی به نام «نیتروژن‌دار شدن» می‌شود که مانع از اتصال صحیح آن به گیرنده‌هایش شده و سیستم ترمیم طبیعی بدن را تضعیف می‌کند.
تیم تحقیقاتی به سرپرستی پروفسور ریوئیچی تاتسومی با استفاده از ترکیبی به نام «لیپوئیک اسید تری‌سولفید» (LASSS)، توانستند این فرآیند را اصلاح کنند. در آزمایش‌های آزمایشگاهی، مشاهده شد که این ترکیب نه‌تنها از تغییرات شیمیایی مخرب روی پروتئین HGF جلوگیری می‌کند، بلکه ساختار آن را به گونه‌ای تغییر می‌دهد که توانایی اتصال آن به گیرنده c-met بیش از دو برابر افزایش یابد. محققان این فرم ارتقایافته را «Super HGF» نامیده‌اند.
در آزمایش‌های انجام‌شده روی موش‌ها، استفاده از LASSS توانست از نیتروژن‌دار شدن پروتئین HGF در بافت‌های عضلانی زنده جلوگیری کند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که این ترکیب می‌تواند از سیستم ترمیم عضلات در برابر فرآیندهای شیمیایی ناشی از پیری محافظت کند. البته دانشمندان هشدار می‌دهند که اگرچه این پروتئین اکنون با قدرت بیشتری به گیرنده‌ها متصل می‌شود، اما هنوز باید در مطالعات آینده بررسی شود که آیا این مکانیسم به تنهایی منجر به بهبود واقعی توده عضلانی و قدرت بدنی در موجودات زنده می‌شود یا خیر.
این کشف پتانسیل بالایی برای درمان‌های آینده در جهت حفظ عملکرد عضلانی نه تنها در سالمندان، بلکه برای افرادی که به دلیل استراحت‌های طولانی‌مدت در بستر دچار آتروفی عضلانی می‌شوند، دارد. علاوه بر پزشکی انسانی، محققان معتقدند که این راهکار می‌تواند در دامپزشکی برای بهبود کیفیت زندگی حیوانات خانگی مسن نیز کاربرد داشته باشد. با وجود نیاز به تحقیقات بیشتر برای تأیید نهایی، این دستاورد علمی گامی مهم در درک نحوه تقویت ظرفیت‌های ترمیمی بدن برای مقابله با پیری و حفظ پویایی است.
گزارش فارسی این خبر با کمک هوش مصنوعی و فقط بر اساس اطلاعات منتشرشده در منبع تهیه شده است.