«ضعیف و عجیب»؛ چطور دوچرخه‌سواری ترس‌های مادام‌العمر این زن را درهم‌شکست

در سال ۲۰۲۳، نویسنده این گزارش در حال پیمودن مسیر ۸۰ مایلی «تور دو مون بلان» در رشته‌کوه آلپ بود که ناگهان روی زمین متوقف شد؛ نه به خاطر درد جسمی، بلکه به دلیل ترسی که دهه‌ها با او همراه بود. او از کودکی با تشخیص اسکولیوز، لوردوز شدید و اسپوندیلولیستزیس بزرگ شده بود و به دلیل هشدارهای پزشکان در نوجوانی، سال‌ها از فعالیت‌های فیزیکی هراس داشت. پزشکان اولیه به او گفته بودند که هرگونه ضربه یا افتادن می‌تواند منجر به فلج شدن او شود، باوری که باعث شد او سال‌ها بدن خود را یک «دشمن نامطمئن» بداند.

این نگاه منفی تا دهه‌های بعد ادامه یافت و زندگی او را تحت تأثیر قرار داد؛ به‌طوری که حتی در محیط کاری و موقعیت‌های اجتماعی نیز احساس ناامنی و ضعف می‌کرد. اما همه چیز زمانی تغییر کرد که او به کلرادو نقل مکان کرد و یک همکار، او را به دوچرخه‌سواری دعوت کرد. بر خلاف انتظار او که فکر می‌کرد این فعالیت کوتاه و ساده خواهد بود، آن‌ها سفری ۲۰ مایلی را آغاز کردند و این شروع مسیری بود که او را به رکاب‌زنی‌های ۱۰۰ مایلی در کوه‌های راکی و حتی ارتفاعات ۱۱ هزار پایی رساند.

این تجربیات فیزیکی باعث شد تا او برای اولین بار به پزشک مراجعه کند و درخواست بررسی مجدد وضعیت ستون فقراتش را بدهد. نتایج نشان داد که هیچ تغییر یا تخریب معناداری در مهره‌های او طی این سال‌ها رخ نداده است. این خبر، انقلابی در ذهن او ایجاد کرد و ثابت کرد که آنچه او را در کوهستان یا در زندگی روزمره محدود می‌کرد، ستون فقراتش نبود، بلکه ترس‌های درونی‌اش بود.

اکنون در ۶۰ سالگی، او با رویکردی کاملاً متفاوت به بدن خود می‌نگرد؛ بدنی که دیگر نه یک دشمن، بلکه به متحد او تبدیل شده است. او اکنون به ورزش‌هایی نظیر دویدن، شنا رفتن و بارفیکس می‌پردازد و معتقد است که تحول در قدرت جسمانی، دیدگاه او را نسبت به تمامی جنبه‌های زندگی و آنچه ممکن است، تغییر داده است. او می‌گوید که حالا حتی در میان هم‌سالانش نیز دیگر آن کودک طردشده‌ای نیست که آخرین نفر برای بازی انتخاب می‌شد.